Dichten maar

Wie staat er buiten? Wie is het dan,
Die mij zoo zachtjes wekken kan?
Het is een hart, dat klopt: bemin!
Sta op en laat den liefste in!
Het meisje liet hem binnengaan,
Met haar sneeuwwitte hemdje aan;
Op haar sneeuwwitte beenen,
Ving zij toen aan te weenen.
Ach ween niet, allerliefste,
Dit haar zult gij de mijne zijn:
Twee vogels in de gaarde –
O liefde op groene aarde!
Ik wilde de velden waren papier
En alle studenten schreven hier;
Al schreven zij den godganschen dag,
Zij schreven ons beider liefde niet af!