Dichten maar

Vaak ga je langs me, ‘s avonds, in de schemer,
en altijd leek je ernstig en heel stil.
Soms wacht ik even, om je te zien komen
maar ik weet zelf niet wat ik van je wil.
Ik weet niets méér dan je manier van loopen
je bruine oogen in een moe gelaat
en niet je naam, je thuis – geen van je vrienden,
alleen je komen in die donkre straat.
Je kent me niet. Je blik is heel gelaten.
Je oogen gaan m’n jong gezicht voorbij.
Je weet niet, als je heengaat in de schemer
dat ik soms éven hevig om je lij.
Ik wou je eenzaamheid zoo graag vertroosten
en vreugde brengen in je stil bestaan,
en om je donker hoofd m’n handen vouwen –
maar jij ziet mij zóó rustig làngs je gaan…