Het pasgeboren kalf
dat wordt gebrandmerkt
heeft geen naam
mag zelfs geen koe
meer heten

maar een kind brandt
zelf zijn vel
steekt naalden in
zorvuldig verbonden wonden
gelooft in zijn slechtheid
en de ogen zien een vreemde
dolen in het eigen hoofd

zo jammerlijk stoer
scandeert het zijn naam
en dat het leerde zwemmen
in de verzengende meren

Hoestend hoesde hij het pakje sigaretten
Verborg doodsboodschap met een zucht
Wat een klucht om die erop te zetten
Omdat hij zo nu en dan luchtig kucht?

Zo bezorgd is toch niet onze Staat
Dan zou men het roken wel verbieden
Maar zolang men dat gewoon toelaat
Wantrouwt hij heren staatslieden

Het is allemaal een bedrieglijke list
Hypocriet is men, daar aan de top
Tabaksaccijnzen vullen schatkist
Kom, steek er nog maar eentje op!

Vaak ga je langs me, ‘s avonds, in de schemer,
en altijd leek je ernstig en heel stil.
Soms wacht ik even, om je te zien komen
maar ik weet zelf niet wat ik van je wil.
Ik weet niets méér dan je manier van loopen
je bruine oogen in een moe gelaat
en niet je naam, je thuis – geen van je vrienden,
alleen je komen in die donkre straat.
Je kent me niet. Je blik is heel gelaten.
Je oogen gaan m’n jong gezicht voorbij.
Je weet niet, als je heengaat in de schemer
dat ik soms éven hevig om je lij.
Ik wou je eenzaamheid zoo graag vertroosten
en vreugde brengen in je stil bestaan,
en om je donker hoofd m’n handen vouwen –
maar jij ziet mij zóó rustig làngs je gaan…

Af en toe zou ik willen verdwijnen, zomaar in het niets.
Verdwijnen aan de horizon of met de vogels als dat kon.
Af en toe zou ik willen verdwijnen, zomaar in het niets.
Verdwijnen ver in een onbewoond huisje of in een zucht.
Af en toe zou ik willen verdwijnen, zomaar in het niets.
Verdwijnen… met de wind mee of in de golven van de zee.
Waar zou ik dan zijn, als ik niet meer hier ben?
Misschien wel ergens bij vreemde mensen
of bij iemand die ik niet ken.
Heb ik dan rust? Of juist niet!
Niemand die me kust of mijn pijn ziet.
Daarom blijf ik maar hier en ga niet weg.
Zet mijn gevoel op papier
in woorden die ik nooit hardop zeg.

Wie staat er buiten? Wie is het dan,
Die mij zoo zachtjes wekken kan?
Het is een hart, dat klopt: bemin!
Sta op en laat den liefste in!
Het meisje liet hem binnengaan,
Met haar sneeuwwitte hemdje aan;
Op haar sneeuwwitte beenen,
Ving zij toen aan te weenen.
Ach ween niet, allerliefste,
Dit haar zult gij de mijne zijn:
Twee vogels in de gaarde –
O liefde op groene aarde!
Ik wilde de velden waren papier
En alle studenten schreven hier;
Al schreven zij den godganschen dag,
Zij schreven ons beider liefde niet af!

Juf marijke is vandaag jarig,
En ze is ook heel aardig
Ze is al weer 50
En ook erg vlijtig
Ze houd ook veel boeken
Die zijn thuis wel te vinden in alle gaten en hoeken
Van verhalen die zelf gemaakt zijn vindt ze erg leuk
En van de grappige boeken lacht zich echt in een deuk
Van moppen moet ze vaak lachen
En kent verschillende vlaggen
Waarom is ze jarig in zo’n koude periode?
Hopelijk komt ze met haloween niet langs de dode.
Want dan komen ze het graf uit,
En stelen ze een hoop buit.
Wees maar niet bang,
En ga je gang.
Lees die enge boeken,
En ga naar de bibliotheek om het goede boek zoeken.
We willen u heel graag van harte feliciteren,
Maar gaat u ons dan wel op taart trakteren?

Vriendschap is lachen
Vriendschap is huilen
Vriendschap is delen
Een schouder om bij te schuilen
Vriendschap is soms zwijgen
Vriendschap is vertrouwen
Vriendschap is respect
Op zo’n vriendschap kun je bouwen
Misbruik je vriendschap
Gaat het vertrouwen weg
Dan kom je heel alleen te staan
Terwijl het toch veel fijner is
Je levensweg met vrienden te gaan

Wat de morgen brengt
Een raadsel
Niemand weet wat
De trein brengt me
Maar ben bang
Voor ontsporing
Door alle herinneringen
In mij
Door gevoel
Van die pijn
Ik moet op de rails blijven
Ik wil het goed
De rails lijkt kapot
Laat me dan maar slapen
Voor altijd
Geen rails
Nooit meer ontsporen
Los van die pijn
Voor altijd dromen
Als dat eens kon
Daarom slapen
Kan ik dromen
En ben ik vrij
Maar morgen ben ik weer een trein
Vol angst en pijn
Maar met slapen
Ben jij niet bij mij
Alleen in de dromen
Is niet echt
Lieve morgen
Laat het vrij zijn
Laat het een échte droom zijn
Waarin ik kan leven zonder pijn
En met jou
Voor altijd
Want jij bent de nieuwe morgen
Die me gelukkig maakt

Je merkt wel: ik spoor niet 100 procent, maar wat ik wil is jou gelukkig maken.

Verwachtte jij nog een bericht?

Het is zo makkelijk (maar geen optie) om dit alles op te blazen en te vernietigen.
het vernietigen van alles wat voor mij gold als bedreigingen.

De bedreigende omgeving die altijd als parasieten in mijn ziel proberde te kruipen.
De omgeving die mijn wil probeerde te verkrachtten en te misbruiken.

De aanleg opgeteld met het verleden hebben van mij een half monster gemaakt.

Half normaal mens zijn, in de zin dat ik, na jou te hebben ontmoet, nog hoop heb.
Hoop om door een genezende liefde te worden aangeraakt.

Half monster in de zin het geloof in de liefde te hebben opgegeven en in duister verder te leven tot God of toeval ingrijpt.

Mischien denk jij nu: Wat een lef om mij zo voor het blok te zetten. Ik geef je groot gelijk!

Maar ik heb de keuze tot jou en dit gedicht gemaakt.
De keuze gemaakt niet uit redenatie maar vanuit het diepste van mijn ziel.

Geef me tijd mezelf te genezen, zodat ik al mijn opgekropte liefde aan jou kan geven.

Nogmaals ik zet je voor het blok. Aan jou de keuze om me een kans te geven of mij mijn menselijkheid te ontnemen.

Het is tijd om mij een eerlijk antwoord te geven op mijn gedicht. Wees lief of wees hard& rechtvaardig. Ik kan het hebben, er is mij meer dan genoeg leed aangericht.

Leven…. denken, gedachten worden gedichten.

ik kan niet luisteren
niet meevoelen zonder eigenbelangen
begrijp mezelf niet hoe dan een ander
ik voel me gevangen

mijn hoofd is een grote gedachte
er spelen zich volledige scenario’s af
mijn lijf voelt aan als lood
Ik pijnig mijn hart, het voelt als dood

geen tranen, het heeft toch geen zin
geen hulp, geen begrip, ik word niet gehoord
ik gil en schreeuw diep van binnen
van buiten komt het on-verwoord

geen blijdschap, geen hoop, geen liefde
geen lach, als mijn hart zich toch eens vulde
zich vulde met rust, zich liet gaan in het ruisen van de bomen
verwonderd keek naar alles wat gemaakt is, wat een zonde

mijn hart is niet geschikt
het schikt mijn hart niet om wat te voelen
is het te lui om open te staan voor wat zich afspeelt voor me?
Is het bescherming of simpel afgestompt en daardoor ongeschikt?

wat is geschikt?
wanneer geschikt?
alleen geschikt bij daadkracht?
alleen geschikt bij het overdragen van macht?
alleen geschikt bij voldragen van eisen?
alleen geschikt bij gedwee doen wat er gevraagd wordt?

mijn hart is niet geschikt